Dit is mijn laatste column voor Onzichtbaarziek.nl. Niet omdat ik er geen zin meer in heb, integendeel. Onzichtbaar ziek ben ik nog steeds, en zal ik ook blijven. De ziekte van Lyme heeft mijn leven beïnvloed en zal dat ook in de toekomst blijven doen. De hoofdrol zal het echter niet meer krijgen, die wordt vanaf nu aan andere zaken vergeven.
Rusten
Liggend op mijn rug onder het opgeklopte dekbed kijk ik door het raam naar buiten. De gordijnen blijven open, het licht als bondgenoot om de slaap te weren. Zonnestralen spelen door de kamer, leiden de ogen af van hetgeen ze zo graag willen doen, sluiten. 
Bijzonder
Een oud monumentaal postkantoor in het centrum van Doetinchem. Om meerdere redenen een bijzondere plek. Uiteraard vanwege de historie en schoonheid van het pand. Maar ook vanwege het feit dat de dikke, wijze, oude muren van dit imposante gebouw nu beschutting bieden aan Bijzonder Restaurant Borghuis, dat wordt gerund door mensen met een beperking en psychiatrische achtergrond.
Knikje
Vijfentwintig jaar geleden waren motoren een nog enigszins ongewone verschijning op ’s Heeren wegen. Deze schaarste schiep een zekere band onder de motorrijders, die werd bezegeld door elkaar bij het tegenkomen met een kort handgebaar te groeten. Met uitzondering van Hells Angels en andere ruige motortypes, die reden alles en iedereen op hun knetterende Harley-Davidsons met een stuurs gezicht voorbij. Als fietser groet je elkaar niet. Er zijn er zoveel, het is onbegonnen werk. Alleen de fietsers die ik ken, meen te kennen of graag wil leren kennen, krijgen van mij een groetje.
Aanvallen!
De laatste pil was ingenomen, tijd om een bezoekje aan de internist te brengen en samen de balans op te maken. Na anderhalf uur wachten, ze is een dokter die niet erg bij de tijd leeft, mag ik samen met echtgenote H. plaats nemen in de spreekkamer. Doodmoe, mijn middagslaapje heeft het vandaag namelijk zonder mij moeten stellen, vertel ik haar hoe het is gegaan vanaf het moment dat ik begonnen ben met de twee maanden durende antibioticakuur.
Relativeringstheorie
Iedereen wil een keer in zijn leven iets groots doen, iets wat de hele mensheid versteld doet staan en waar nog jaren, eeuwen over gesproken wordt. Maar wat? Handig of technisch ben je niet, een industrieel, medisch of economisch wonder zit er dan ook niet in. Hoezeer de hersenen ook worden gepijnigd, er volgt geen lampje, nog niet het kleinste sprankje licht. Het hoofd blijft een donker, diep, leeg hol.
Storm
Er was storm op komst. Bij vlagen raasde hij al even rond, liet zijn spierballen rollen, deelde plaagstoten uit, om dan weer even gas terug te nemen, op adem te komen voor de volgende ronde.
Stilte
Het is geen verlangen meer, maar iets noodzakelijks om het ontregelde brein zo lang mogelijk tevreden te stellen en naar behoren te laten functioneren. Stilte. De ene stilte is echter de andere niet, een ongemakkelijke stilte is iets heel anders dan een stilte voor de storm of een doodse stilte. Voor het ontregelde brein is dan ook niet iedere stilte even geschikt. Zo huist er in het brein sinds de grote storing namelijk ook ene Tinnitus, die een harde, constante fluittoon ten gehore brengt. Tinnitus heeft zo’n hekel aan doodse stiltes, dat het bij het horen daarvan nog harder gaat fluiten. Althans, zo lijkt het. In werkelijkheid is de fluittoon niet harder, maar wel prominenter aanwezig tijdens zo’n zware, lege, absolute stilte.
Hoop
Het ligt in mijn hand, klein, rond en geel. In het midden voorzien van een gleufje, zodat het makkelijk doormidden gebroken kan worden. Maar daar hoeft het niet bang voor te zijn, gebroken te worden, het zal in zijn geheel verslonden worden. Het exemplaar dat in mijn handpalm geduldig ligt te wachten is de eerste van de vele die nog zullen volgen de komende maanden.
Worteltjestaart
Een konijn liep de banketbakkerij binnen en vroeg aan de bakker: ‘Heeft u ook worteltjestaart?’ De bakker keek het konijn even vreemd aan en zei toen geërgerd, denkende dat het konijn hem voor de gek hield: ‘Nee, natuurlijk niet.’ De daarop volgende dagen bleef het konijn terugkomen, vragend om een worteltjestaart, waarna het beestje, na steeds weer hetzelfde ontkennende antwoord van de bakker, telkens teleurgesteld en met hangende oren de winkel verliet.
