Ik heb laatst voor het eerst zelf brood gebakken. Nou ja, een paar jaar geleden heb ik ook een poging gedaan maar toen kwam er een baksteen uit de oven. En een baksteen is geen brood dus dat telt niet mee.
Deze keer was het goed gelukt. Het was dus geen baksteen maar eerder een mijlpaal. Want zelf brood bakken is best een beetje ingewikkeld en ingewikkelde recepten maken was een poosje zeg maar ‘niet echt mijn ding’…
Eind 2009 had ik allemaal plannen: vakantieplannen, carriereplannen, verbouwplannen. Het nieuwe jaar stond veelbelovend om het hoekje en lonkte naar me met beloftes over kansen en mogelijkheden die ik alleen maar zou hoeven aangrijpen en oprapen.
Ik ben niet blind en mijn benen doen hun taak meestal heel redelijk. Dus een blindenstok, zo’n witte met rode strepen, een geleidehond, een elektrische fiets of een rolstoel heb ik niet nodig. Gelukkig maar. Hoewel ik best graag zo’n geduldige en gehoorzame hond zou willen.
Woensdag 19 september aanstaande begint de eerste landelijke NAH week georganiseerd door SHON, het thema van de opening is NAH en sport. Als onderdeel van deze week is er op zaterdag een werkconferentie door en voor NAH-ers met als thema ‘meedoen’ en ‘je dromen waarmaken’.
Op twitter bemerk ik onder een aantal van mijn mede NAH-ers een groot enthousiasme over het meedoen aan deze week. Ze geven workshops, dragen bij aan de opening, bereiden zich voor op vruchtbare discussies en fijne ontmoetingen met lotgenoten.
Vroeger was ik behoorlijk fit. Ik ging regelmatig naar de sportschool om de hoek om met gewichten te trainen. En soms deed ik ook mee met een dans en spring groepsles met zo’n overdreven fanatieke instructeur en van die stampmuziek die eigenlijk niet om aan te horen is maar wel heel lekker opzweept. Om de spierbundels en de adrenaline in evenwicht te brengen deed ik aan Tai Chi, met een instructeur die op een geheel eigen manier fanatiek was en met zachte natuurgeluiden op de speakers. En dan ging ik voor de frisse lucht ook nog regelmatig wandelen, fietsen en hardlopen met mijn lief.
Door al die lichamelijk activiteit had ik een krachtig en soepel lijf, een goede conditie en weinig last van stress. En dat vond ik niet bijzonder.
Wat zal het zijn mevrouw ?
Ehhh…
Nou, als het niet teveel gevraagd is dan had ik graag een doosje wonderpillen. Van die pillen waar je lichaam weer als nieuw van wordt, of als vanouds. En dan bedoel ik mijn warrige hersenletselhoofd en niet mijn dijen of de rimpel tussen mijn wenkbrauwen. Hoewel dat ‘mevrouw’ toch ook wel confronterend is, zijn alle lichamelijke tekenen des tijds er eigenlijk vooral een bewijs van dat het me gelukt is mijn jeugd te overleven. En dat is, gezien de situatie in de wereld, eigenlijk heel luxe.
Ik ga boodschappen doen.
Ik zie er tegenop.
Sinds ik een hersenkneuzing heb gehad blijf ik liever binnen. Ik woon middenin een grote stad en het is ook nog zomer dus buiten is het chaotisch druk en lawaaierig. Er rijden auto’s en bussen en fietsen (die laatsten het liefst op de stoep of tegen het verkeer in). Mensen steken schuin over en roepen naar elkaar in alle talen van de wereld. Op de hoek staat een generator, en op de andere hoek wordt een steiger gebouwd. Het zonlicht weerkaatst in de lak van geparkeerde auto’s en komt daardoor van alle kanten.
Het komt allemaal op me over als een overweldigende kakofonie van geluid en licht en beweging want ik kan al die prikkels niet meer goed filteren en op waarde schatten en alles komt dus op vol volume binnen.
Maar dat ziet niemand aan me.
Emoties kun je niet echt zien. Je kunt wel zien of iemand blij kijkt, of boos, of verdrietig. Maar de echte inhoud van de emotie blijft grotendeels onzichtbaar aan de buitenkant.
Als je ziek bent zijn emoties heel belangrijk. De negatieve soort kan je zieker maken en de positieve soort kan je door moeilijke momenten heen helpen. Het is dus de kunst om de negatieve soort zo snel mogelijk om te zetten in de positieve soort. Maar als je doodmoe bent en hevige pijnen hebt of als je onder invloed bent van zware medicijnen, dan is het sturen van je emotie makkelijkere gezegd dan gedaan.
Hersenletsel !?
De revalidatiearts knikt.
Maar ik ben alleen maar op mijn hoofd gevallen ! Ik heb geen heftig auto-ongeluk gehad ofzo. Ik had alleen maar een bult, weliswaar een flinke bult maar mijn schedel was nog heel ! En ik was wel even bewusteloos maar niet zo heel lang. Daarna was ik in de war en was de hoofdpijn niet te harden maar verder viel het op zich wel mee.
Bovendien zei de huisarts dat het wel gewoon weer over zou gaan en dat ik maar in bed moest kruipen met een paracetamolletje. En ook de neuroloog dacht dat het met wat rust wel zou bijtrekken binnen een paar weken.
