Wilniet

Schreeuwend, krijsend, de achter hem aan slepende voeten ritmisch roffelend op de straatstenen, hield hij met zijn kleine armpjes het linkerbeen van de man ter hoogte van de enkel stevig omklemd. Wilniet probeerde zo uit alle macht de man op andere gedachten te brengen, te voorkomen dat hij het gebouw binnenging. Dat kon niet, mocht niet, wilde hij niet, was een schande voor hen beiden.

Beste dokter

Vanwege de gevolgen van een hersenstoornis gaat praten mij niet meer zo gemakkelijk af. Vandaar dit schrijven, waarin ik u iets wil uitleggen.