Ik kan klein zijn en niet opvallend. Maar in jou ben ik krachtig en vernietigend, daar kun je niet meer om heen. Toch waren de symptomen niet meteen duidelijk en namen deze door de jaren heen pas in ernst toe. Dat heb ik toch maar goed gedaan, die tijd had ik nodig om te kunnen groeien. Ik maakte je vermoeid en lusteloos, ging in de weer met je darmen en blaas, onzichtbaar viel ik je vruchtbaarheid aan. Verschillende soorten pijn namen in kleine stappen toe. Je wist niet van mijn bestaan, je herkende me niet. De impact op je leven is bijna niet te omschrijven. Maar dat ik impact heb, ja, dat is zeker. Voelbaar en verstrekkend. Op bijna alle vlakken van je leven.
De zon schijnt. Ik zou nu in de stad op een terras kunnen zitten.
Ik zou je ook kunnen uitnodigen om het terras gade te slaan. De kans dat je mij zou aanwijzen als een zieke vrouw die momenteel haar leven niet kan leiden zoals zij wensen zou, is niet zo groot. Ik ben een onopvallende blonde en bleke verschijning. Een doorsnee vrouw.
