Ik snoer haar de mond. Mijn endometriose. Ze is er altijd, maar ze mag even niet spreken. Al maanden heb ik niets meer geschreven. Daarom begin ik deze column zonder schuin stuk. Ik zet haar even buiten spel. Alleen mijn eigen stem.
Het is april 2014.
Een mooie zonnige dag. Een journalist stelt mij vragen. Over mijn ziekte. Ondertussen is mijn man bezig met onze dochter, zij wil niet slapen en jengelt de boel bij elkaar.
Op zondag wilden we de het 3de afspraakje plannen. We hadden beide het idee dat dat volgend weekend zou zijn, maar plotseling zei Klaas dat hij de volgende dag vrij had. Ik was nog steeds een beetje in de war van vrijdag en zonder er bij na te denken bood ik aan om maandag te komen. Ik wilde gewoon zien hoe hij woont en of ik meer zou ontspannen met hem in mijn buurt. Toen vertelde hij mij dat hij net 2 puddings gemaakt had, toeval bestaat niet.
Toen werd het tijd voor de logistiek. Ik wilde Casper niet meenemen de eerste keer, gelukkig wilden mijn ouders wel honden-zitten. Reizen is lastig voor mij in mijn eentje. Eerst maar eens kijken hoe alles werkt. Dus ik bekeek de treintijden en Klaas zou mij ophalen van het station. Toen liep ik tegen een probleem aan; de eerste kilometer. Normaal gesproken ga ik overal heen met de scootmobiel als het te ver is om te lopen. Maar is geen (voor zover ik het weet) veilige plek om mijn scootmobiel te parkeren bij het station. Dus wat nu. Ik wilde geen mensen vragen mij te brengen, ik wil zelfstandig zijn. Taxi: te duur. Bus: te ingewikkeld of z’n kort ritje, daarnaast moet je ook lopen, wachten en hopen dat de aansluiting klopt. Fiets: Ik weet niet eens of ik nog kan fietsen ;-). Whaaa. Ik voelde mij er behoorlijk rot over op zondag avond, ik wil dingen zelf kunnen doen. Maar alles kost mij zoveel energie. Stom hoor! Dus plan B. Ik moest iemand vinden die in de buurt van het station woont en vragen of ik mijn scoot op de oprit mocht zetten. Dat is iets veiliger. Na een tijdje zoeken kwam ik erachter dat een dame van de leeskring vlakbij woont. Dus ik belde haar. Na een enthousiast; Hallo Meisje (ze dacht dat ze haar dochter aan de lijn had), vond ze het prima dat ik parkeerde onder haar carport. Oke, dat ook weer geregeld.
Op Zaterdag de 7de januari zag ik een internet dating profiel op E-darling met leuke zin erin. Het was een erg kort profiel, maar er stond deze vraag in;
Klaas (in het echt heet hij anders) heeft interesses in: Hardlopen, Ierse muziek en andere wereldmuziek, geschiedenis. Ik klikte aan dat ik het een leuke opmerking vond en dacht er verder niet meer over na.
Plotseling kreeg ik later die avond een berichtje, dat hij mijn profiel gelezen had en of ik zin had om te mailen. Nu heb ik een uitgebreid profiel met van alles en nog wat, maar ook dat ik beperkingen heb. Blijkbaar schrok dit hem niet af, sterker nog, ik kwam blijkbaar over als een sterke vrouw. In de dagen die volgden hebben we heel wat afgemaild. Hij schrijft goed en stelde veel vragen. Daarnaast liet ik hem mijn blog lezen. Wat feitjes: Hij is 33, is ambtenaar, woont ongeveer 45 minuten ten noorden van mij en heeft allerlei leuke hobbies.
