Mijn hele leven kom ik al mensen tegen die mij in een hokje willen stoppen. Nou, ik pas gewoon niet in het hokje in de meeste gevallen, ik ben niet normaal. En daar ben ik trots op; ik ben raar, vreemd, anders, excentriek, en geen stereotype, enz. Vroeger probeerde ik erg om mij aan te passen, maar het maakte mij niet gelukkig. Nu ik wat ouder ben, realiseer ik mij dat ik mezelf moet zijn en mijn eigen weg moet volgen. Toen ik ziek werd, werd ik ook al geen stereotype door mijn diagnose. En daardoor heb ik ook soms problemen mijn plekje te vinden in de chronisch zieke gemeenschap.