L.A.T. (Living Apart Together)

  • 2 april 2012 14:15

Zaterdag nacht 25 februari. 21.00, ping, Klaas is op Skype. Ik was al aan het hopen op een berichtje, maar hij was weg met zijn ouders voor hun 35ste trouwdag. We kletsen wat over zondag, omdat hij dan langskomt. Maar terwijl we aan het praten zijn worden we meer en meer gefrustreerd. Waarom wachten tot morgen. Om kwart voor 10 neemt Klaas ineens het besluit om zijn spullen te pakken en op de trein te stappen. Ik kan niet stoppen met glimlachen. Snel ruim ik alle 2de hands spullen die ik wil verkopen op boven, het was een bende na 2 dagen foto’s maken voor marktplaats. Daarna loop ik beneden alles langs. Het is een rotzooitje, mijn hulp Janet was ziek de laatste week, dus er is niet schoongemaakt. Ik heb zelf de was en afwas gedaan, maar dan is het wel op. Snel neem ik een douche en trek een mooie jurk aan. Als Klaas de moeite doet om zo laat nog te komen, moet ik er ook werk van maken toch? 23.30 na een tijdje soezen op de bank met Casper gaat de deur open…. We zijn zo blij elkaar te zien. Het voelt zo normaal om hem om mij heen te hebben in mijn huis. En dat bedenk ik me dat we de laatste 14 dagen elkaar ervan 10 gezien hebben. Blijkbaar zijn we langzaam begonnen met L.A.T.ten.

Herman van Veen – Anders, Anders

Onzekere Vlinders

  • 14 februari 2012 15:21

Na ons slaapfeestje in het weekend, gaat maandag in een dichte mist voorbij. Mijn gedachten zijn bij het weekend, het is allemaal zo onwerkelijk. Mijn leven lijkt precies hetzelfde zoals voordat ik verliefd werd. En na jaren alleen zijn is het gemakkelijk om in oude patronen terug te vallen. Alleen als ik boven onder de infrarood lampen ga liggen voel ik mij wat beter. Als ik zijn aftershave in de dekens ruik is het allemaal weer heel echt. Je hechten aan iemand betekend dat je kwetsbaar opstelt. En ik heb wel genoeg pijn gezien voor een leven. Het zou zo gemakkelijk zijn om voor mijn gevoelens weg te lopen. Veranderingen vind ik moeilijk te verwerken. Plotseling komen de woorden: toekomst en verwachtingen in beeld. Maar ik wil er niet voor wegrennen. Dus ik zoek voor bevestiging van mijn gevoelens bij Klaas. We smsen, emailen en bellen alleen nog maar meer. We zijn beiden onzeker en overweldigd door alle emoties. We hebben een paar goede gesprekken over zijn werk, onze gevoelens, verleden, dromen. En we komen erachter dat door met elkaar te praten we ons een stuk beter voelen.