Vlog: Een hele zware week

Misschien volgend jaar ?

  • 23 december 2012 19:46

Eind 2009 had ik allemaal plannen: vakantieplannen, carriereplannen, verbouwplannen. Het nieuwe jaar stond veelbelovend om het hoekje en lonkte naar me met beloftes over kansen en mogelijkheden die ik alleen maar zou hoeven aangrijpen en oprapen.

Rusten

  • 23 november 2012 12:42

Liggend op mijn rug onder het opgeklopte dekbed kijk ik door het raam naar buiten. De gordijnen blijven open, het licht als bondgenoot om de slaap te weren. Zonnestralen spelen door de kamer, leiden de ogen af van hetgeen ze zo graag willen doen, sluiten.

Hardlopen In Het Park

  • 30 augustus 2012 21:17

Vroeger was ik behoorlijk fit. Ik ging regelmatig naar de sportschool om de hoek om met gewichten te trainen. En soms deed ik ook mee met een dans en spring groepsles met zo’n overdreven fanatieke instructeur en van die stampmuziek die eigenlijk niet om aan te horen is maar wel heel lekker opzweept. Om de spierbundels en de adrenaline in evenwicht te brengen deed ik aan Tai Chi, met een instructeur die op een geheel eigen manier fanatiek was en met zachte natuurgeluiden op de speakers. En dan ging ik voor de frisse lucht ook nog regelmatig wandelen, fietsen en hardlopen met mijn lief.

Door al die lichamelijk activiteit had ik een krachtig en soepel lijf, een goede conditie en weinig last van stress. En dat vond ik niet bijzonder.

Boodschappen doen

  • 1 augustus 2012 17:13

Ik ga boodschappen doen.

Ik zie er tegenop.

Sinds ik een hersenkneuzing heb gehad blijf ik liever binnen. Ik woon middenin een grote stad en het is ook nog zomer dus buiten is het chaotisch druk en lawaaierig. Er rijden auto’s en bussen en fietsen (die laatsten het liefst op de stoep of tegen het verkeer in). Mensen steken schuin over en roepen naar elkaar in alle talen van de wereld. Op de hoek staat een generator, en op de andere hoek wordt een steiger gebouwd. Het zonlicht weerkaatst in de lak van geparkeerde auto’s en komt daardoor van alle kanten.

Het komt allemaal op me over als een overweldigende kakofonie van geluid en licht en beweging want ik kan al die prikkels niet meer goed filteren en op waarde schatten en alles komt dus op vol volume binnen.

Maar dat ziet niemand aan me.