Een nieuwe weg inslaan.

  • 22 augustus 2012 10:45

Een jaar geleden ben ik begonnen met deze column. In die tijd is mijn leven radicaal veranderd. Wat startte met internetdating, liep uit op een relatie en nu…

Liedje Goed, van Guus Meeuwis

Morgen gaan Klaas en ik in ondertrouw. 25 januari 2013 gaan we trouwen. Onze levens zijn erg anders dan een jaar geleden en zo ook onze behoeften. Ik merk dat mijn Engelse blog op dit moment genoeg is voor mij. Ook krijg ik veel meer reacties op mijn Engelse blog dan op deze site. Misschien is het mijn schrijfstijl of onderwerpen maar veel reacties kreeg ik niet. Ik merk dat het voor mij gemakkelijker is te schrijven als iemand mij een opdracht geeft of een specifieke vraag heeft. Dus mocht je een vraag hebben over mijn leven als chronisch zieke dan hoor ik het graag en dan kan ik heb in overleg met onzichtbaar ziek plaatsen.

Hoe is het met je?

  • 28 december 2011 20:41

Boos kijk ik uit mijn ogen, verstopt in mijn dikke sjaal. Ik ben moe, ik wil naar huis en ik wil vooral dat de lift komt voor ik mijn trein niet red. Vandaag wil iedereen staan waar ik sta, en ze schromen niet me omver te duwen. Waardoor ik als humptie dumptie bijna omval omdat ik zo instabiel ben.

Stop me niet in een Hokje!

  • 14 november 2011 14:05

Mijn hele leven kom ik al mensen tegen die mij in een hokje willen stoppen. Nou, ik pas gewoon niet in het hokje in de meeste gevallen, ik ben niet normaal. En daar ben ik trots op; ik ben raar, vreemd, anders, excentriek, en geen stereotype, enz. Vroeger probeerde ik erg om mij aan te passen, maar het maakte mij niet gelukkig. Nu ik wat ouder ben, realiseer ik mij dat ik mezelf moet zijn en mijn eigen weg moet volgen. Toen ik ziek werd, werd ik ook al geen stereotype door mijn diagnose. En daardoor heb ik ook soms problemen mijn plekje te vinden in de chronisch zieke gemeenschap.

En Liefde dan…

  • 12 september 2011 15:08

Tja, Ik moet het een keer doen; een blog schrijven over liefde. Whelp, een erg persoonlijk onderwerp. Maar soms moet je kwetsbaar opstellen.

Eerst iets over mijn niet veel voorstellende liefdesleven in het verleden. Ik had 2 vriendjes als tiener (nee, niet tegelijk) ;-). Beide ‘relaties’ waren niet erg succesvol als zo velen op die leeftijd. Ik was populair bij de jongens, maar niet omdat ze dachten dat ik aantrekkelijk was. Op scouting was ik de persoon waar iedereen kwam uithuilen als hun hart weer eens gebroken was. Ik het ‘veilige’ meisje, degene met de adviezen en een knuffel als je die nodig had. Ik had veel vrienden, meer jongens dan meiden, maar ik was een soort zusje voor hen. Op mijn 15de begon ik op de MTS Bouwkunde als enig meisje tussen 80 jongens voor z’n 2 jaar. Toen was het wel handig dat ik niet te veel aandacht trok, anders had ik niet veilig door de gangen kunnen lopen. Natuurlijk kreeg ik mijn portie speciale aandacht van een aantal jongens en soms vond er een me echt leuk. Maar eigenlijk was het omdat ik het enige meisje was waar ze in de buurt van konden komen, of de enige die gewoon met ze praatte en wat aandacht gaf.