Een mooie verloren Haletocht

  • 1 maart 2012 18:13

Ik heb me laten gaan, tijdens je menstruatie week. Ik zit niet op één plek, maar heb mijn haarden verspreid in jou lichaam. Daar zit één van mijn krachten, mijn unieke eigenschap. Jij kunt weer wat op adem komen, ik heb het bloeden gestaakt. Je denkt dat het weer voorbij is.
Voor mij is het net begonnen. Dankzij je buikvlies verdwijnt een hoop bloed niet, het laat mijn haarden ontsteken en leidt tot nieuwe verklevingen. Ik zwem. Ik geniet. Ja, ik groei! Ik verspreid me langzaamaan in je onderbuik. Of wie weet groei ik ook wel snel. Misschien is het willekeur, misschien ook wel niet. Dit zul je niet weten.
Terwijl ik me verspreid, nieuwe haarden laat groeien, ontsteek en tot verklevingen leidt, kan weer een nieuwe cyclus beginnen. Je vrouwelijke hormonen doen me goed!

De Kennedymars op 28 augustus 2010
Ik wil je meenemen terug in de tijd.

Je komt er achter wie je vrienden zijn….

  • 15 oktober 2011 11:19

Ik ben gewend om alle mensen die belangrijk voor mij zijn in te delen in taartpunten in mijn hoofd. Iedereen krijgt zijn of haar stukje. Elke taartpunt vertegenwoordigt een gedeelte van mijn leven. Sommige mensen krijgen een groter stuk, zoals mijn ouders en goede vrienden. En anderen een erg klein puntje. Dat zijn mensen die ik alleen zie bij speciale gelegenheden, zoals een dokter of een tante die ik zelden zie. De taartpunten overlappen elkaar. Ik ken veel mensen die ik kan bellen voor een goed gesprek. Met sommige vrienden do ik alleen leuke dingen, anderen helpen me ook met dingen die ik lastig vind. Maar ik heb geen partner dus er is een stuk taart die niet bestaat. (nee, ik heb het niet al eerder opgegeten, maar ik moet gewoon de juiste ingrediënten vinden om het te bakken) ;-)

Mensen delen hun taarten in vanaf de dag dat ze geboren zijn. En natuurlijk verandert de taart de heel tijd. Maar toen ik ziek werd, kwam ik er achter hoe snel sommige stukken groter worden en andere stukken kleiner werden of veranderden. Mijn taart is toen compleet veranderd. Ik was degene die veranderde natuurlijk en door dat proces veranderde de taart met mij mee. Plotseling moest ik plaats maken voor veel nieuwe mensen uit de zorg. Ik begon vrienden te verliezen. Vrienden en familie waarmee ik veel fysieke activiteiten mee deed en weinig mee praatte, verloor ik het contact mee. Ik zie mijn oude collega’s niet meer en de meeste mensen van school. Maar na een paar jaar kreeg ik nieuwe vrienden en mensen om leuke dingen mee te doen. Ik had nooit gedacht dat ik in een leeskring of koor terrecht zou komen.