Boodschappen doen

0 reacties

- door

Ik ga boodschappen doen.

Ik zie er tegenop.

Sinds ik een hersenkneuzing heb gehad blijf ik liever binnen. Ik woon middenin een grote stad en het is ook nog zomer dus buiten is het chaotisch druk en lawaaierig. Er rijden auto’s en bussen en fietsen (die laatsten het liefst op de stoep of tegen het verkeer in). Mensen steken schuin over en roepen naar elkaar in alle talen van de wereld. Op de hoek staat een generator, en op de andere hoek wordt een steiger gebouwd. Het zonlicht weerkaatst in de lak van geparkeerde auto’s en komt daardoor van alle kanten.

Het komt allemaal op me over als een overweldigende kakofonie van geluid en licht en beweging want ik kan al die prikkels niet meer goed filteren en op waarde schatten en alles komt dus op vol volume binnen.

Maar dat ziet niemand aan me.

Gisteren heb ik samen met mijn Lief een boodschappenlijstje gemaakt. Ik heb namelijk zelf geen overzicht over de voorraad en ik kan niet goed plannen wat we de rest van de week zullen gaan eten.

Mijn Lief zou ook best de boodschappen willen doen om mij de tocht te besparen. Dat vindt hij helemaal niet erg en heeft hij ook al heel vaak gedaan toen ik het echt niet kon.

Maar van de ergotherapeut moet ik alles wat ik moeilijk vind vooral heel vaak oefenen en dan gaat het waarschijnlijk wel beter heeft ze belooft. Bovendien zou ik, als ik op mijn gevoel afga, anders helemaal nooit meer buiten komen.

Dus ik ga boodschappen doen en daarrvoor heb ik een hele tactiek geleerd die het ietsje makkelijker maakt.

Maar dat zie je niet.

Het lijstje gaat op een vaste plek, samen met een pen zodat ik kan doorstrepen wat ik al heb gepakt. Want anders pak ik dingen dubbel of vergeet ik alsnog de helft. Ik neem cash geld mee want die pincode weet ik nu nog wel maar dat is geen enkele garantie voor als ik eenmaal bij de kassa sta.

De sleutel van mijn huis bind ik vast aan mijn tas want anders vind ik hem nooit meer terug.

En ik loop drie keer heenenweer om het gas en de achterdeur te checken.

Nog voordat ik de deur uit ben ik eigenlijk al doodmoe en moet ik nog even gaan zitten om bij te komen.Maar dat ziet zometeen niemand aan me.

De extra donkere zonnebril gaat op, de oordoppen gaan in mijn broekzak (voor het geval ik ze nodig heb) en ik rijd mijn fiets naar buiten. Ik zou ook kunnen gaan lopen want ik kan eigenlijk niet goed meer fietsen. Maar als ik ga lopen dan duurt alles langer en ik wil zo snel mogelijk weer binnen zijn. Bovendien heb ik sowieso altijd al spierpijn door moeheid en stress en daarom is het niet echt een goede optie om de tassen zelf tillen.

Ik fiets heel langzaam en voorzichtig richting de supermarkt. Mijn evenwicht is naar de maan en m’n conditie is puin doordat ik zoveel in bed lig. Maar dat zie je alleen als je heel goed oplet.

Bij de kruising stap ik af om goed om me heen te kijken voordat ik lopend oversteek. Een fietser achter me belt zijn fietsbel ongeduldig en een auto toetert. Ik schrik me rot maar zij zien natuurlijk niet dat ik mijn hoofd niet goed kan draaien terwijl ik fiets omdat ik dan duizelig word.

Bij het fietsenrek loop ik heen en weer op zoek naar een plek. Het is lastig manoevreren tussen honderd dubbel geparkeerde fietsen. Ik zet mijn fiets tegen een boom en begin te vechten met het slot. Het slot is een meter lang en ik kan niet goed zien of de manier waarop het tussen mijn wiel en om de boom heen zit ook echt belemmerd dat iemand hem pikt.

Ik zie zo ondertussen sterretjes dus ik ga even zitten uitrusten op een randje.

In de winkel staat een gezellig muziekje lekker hard aan en is alles verlicht met felle spots. De regenboogkleurige verpakkingen schreeuwen om aandacht en overal hangen bordjes met teksten over aanbiedingen. Ik houd mijn zonnebril op en mijn oordoppen in en kijk zoveel mogelijk naar de grond. Met mijn lijstje paraat loop ik een vaste route. Een mevrouw komt op me af met een dienblad vol vrolijke minibekertjes, “Proeven ?”. Ik grom iets onverstaanbaars, ze kijkt teleurgesteld.

De koffie die ik altijd koop kan ik niet vinden. Is het uitverkocht of is de verpakking veranderd ? Ik probeer op het rek te focussen maar kan tussen de 30 soorten niets vinden wat lijkt op wat ik nodig heb. “Hebben jullie nog FairTrade Snelfiltermaling ?” vraag ik aan een meisje in een supermarktjasje. “Ja hoor, hier staat ‘tie.”. Ze kijkt me aan alsof ik gek ben terwijl ze het pak vlak voor mijn neus aanwijst. Zij merkt natuurlijk niets van mijn totale verwarring.

Na een uurtje wazig rondlopen heb ik wel zo’n beetje alles gevonden en doorgestreept op mijn lijstje. Bij de kassa staat een rij. Voor me heeft een kindje duidelijk net zo genoeg van de winkel als ik en is aan het krijsen. Achter me staat een meisje luidkeels te bellen over hoe belachelijk haar vriendje gisteren deed. Mijn schedel bonst en het zweet trekt naar m’n voorhoofd. Ik probeer diep vanuit mijn buik te ademen en nergens aan te denken.

Na twintig piepjes van de scanner mag ik betalen. “Bonuskaartvoetbalplaatjestasjebonnetje?”. Ik versta niet wat ze zegt dus ik grom iets wat hopelijk overkomt als “Nee, bedankt”. Het wisselgeld prop ik in mijn zak, Ik heb geen idee of het klopt maar natellen is nu even niet binnen mijn bereik. Ik rijd het karretje naar zijn plek terwijl de boodschappen van het bellende meisje mijn bananen plat duwen. Ik haast me niet, dat werkt namelijk averechts. Ik gooi alles in m’n tas zonder mijn hoofd teveel te bewegen. Het meisje duwt me opzij en rent de winkel uit. Ik val bijna om en krijg een brok in m’n keel.

Mijn fiets staat er nog. Ik hijs de tas op het rek en schuifel met fiets aan de hand richting het stoplicht. De wereld draait letterlijk rondjes dus ik heb even geen zin om te fietsen maar zo hoef ik in ieder geval niet te tillen. “Hey, lekke band?” roept mijn langsfietsende buurmeisje. Ze kijkt verbaasd want mijn band lijkt in goede staat. Ik zwaai en mompel iets ontwijkends. Ze weet wel dat ik ziek ben geweest want dat heb ik uitgelegd. Maar ze denkt waarschijnlijk dat het weer over is want ik lig blijkbaar niet meer de hele dag in bed.

Eenmaal thuis slaak ik een zucht van verlichting. Ik pak alleen de koelkastdingen uit. De rest mag Lief later opruimen. Ik heb weer genoeg gedaan vandaag. M’n buurmeisje sms’t of ik mee ga naar het terras om de hoek, het is tenslotte zomer. Ik zet de telefoon uit, doe de gordijnen dicht en duik, met oordoppen, mijn bed in. Ik ben compleet gebroken maar voel me trots want ik heb helemaal zelf boodschappen gedaan !

Deel deze pagina:

Reageer nu

Reacties (0)