Onzichtbare Weken

0 reacties

- door

De afgelopen weken ben ik erg met m’n onzichtbaarheid bezig geweest.
Er was het feit dat mijn onzichtbare ‘’vrienden’’ dachten weer eens aan een meer dan duidelijke aanwezigheid te beginnen in mijn lijf. Ze hadden zich enige tijd zelf vermaakt, waren rustig en er was goed met ze om te gaan. Die periode was zeker nodig om de vele afgelopen weken overeind te kunnen blijven. Een andere reden weet niemand te geven.

In die weken heeft ook in mijn hoofd zich veel onzichtbaars afgespeeld. Door het compleet lamleggen van mijn lijf heb ik alle hokjes in mijn hoofd eens bekeken en besproken.
Met mezelf overlegd wat ik nog wel kan en wil en wat toch eigenlijk zonde is van de energie die ik dagelijks te verdelen heb. Zoiets werkt verhelderend. De wereld draait door en jij kijkt welke plaats er voor je is en wie of wat er nog wat voor je kunnen betekenen en andersom, want geven brengt mij nog altijd meer dan nemen.

Het waren weken van keihard met mezelf werken. Beslissingen nemen over wat ik nog als toekomst kan accepteren. Veel van die uitkomsten komt men vanzelf wel achter. Ik heb geen zin meer om me overal voor te moeten verdedigen of te verantwoorden. Laat men zelf maar eens gaan nadenken, mijn hoofd is vol!

Ook ‘’Onzichtbaar Ziek’’ kwam in die weken voorbij. Is er daar wel een plek voor mij? Ik zie hoofdzakelijk jeugd voorbij komen, aan het begin van hopelijk nog een lang… maar moeilijk leven. Er zitten zo veel jaren tussen hun beleving en het punt waar ik inmiddels ben.
Op deze vraag kreeg ik het antwoord van een 18-jarige die het nog heel zwaar gaat krijgen.
Met haar besprak ik m’n twijfels. Haar antwoord was kort maar duidelijk… Juist van jou krijg ik kracht en antwoord op veel dingen die ik kan verwachten. Onze gesprekken geven haar altijd zin in een toekomst ondanks haar onzichtbaar ziek zijn.
Dus JA ik kan hier wat betekenen. Ik weet wat het is om een leven te leiden met iets wat voor de buitenwereld niet te zien is. Ik kan soms helpen om een weg te vinden in de wanhoop van het denken.

Helemaal uitgesproken met mijn hoofd ben ik nog niet, maar wat ben ik blij dit met jullie te kunnen delen! Ik heb bewondering voor wat al bereikt is door het enthousiasme van de mensen hier en hoop dat als iemand hier in de toekomst gaten ziet, ze niet vergeten dat ze bij me aan kunnen kloppen. Ik ben er en voel mee!

Deel deze pagina:

Reageer nu

Reacties (0)