Stichting Onzichtbaar Ziek
 

Leven met lipoedeem: Het is oké om onzeker te zijn!

door Marije Strobos van 'Plus een beetje' (www.pluseenbeetje.nl)

Het is niet een heel groot geheim dat mijn leven in 2018 met nogal wat veranderingen te maken heeft gekregen. Not your typical veranderingen maar behoorlijk ingrijpende veranderingen. De operaties voor de lipoedeem in mijn benen hebben niet alleen lichamelijk een grote impact maar ook geestelijk krijg ik behoorlijk wat te verduren.

Waar ik voor de operaties een soort status quo in mijn overlevingsmodus had gevonden en mij er eigenlijk bij neer had gelegd “dat dit het leven” was, ligt de wereld na mijn operaties ineens aan mijn voeten. Maar bij nieuwe mogelijkheden, komen ook nieuwe onzekerheden om de hoek kijken en daar ben ik afgelopen weken best van geschrokken.

Loslaten oude identiteit
Mijn enorme benen, aangetast door de lipoedeem, waren mijn identiteit geworden. Lichamelijk werd ik ontzettend beperkt maar ook geestelijk had het een hele grote invloed. Ik liet kansen voorbij gaan, durfde geen stappen te nemen omdat ik bang was om afgewezen te worden op mijn benen en het liefst verstopte ik mijzelf zodat ik niet werd geconfronteerd met de harde maatschappij waarin wij leven. Ik had mijn leven op slot gezet.Inmiddels ben ik 30 liter lichter en begin ik “normale” benen te krijgen. Hoewel ik nu 11 weken in het operatie proces zit en nog 1 operatie voor de boeg heb, mijn hoofd kan er nog niet bij dat ik andere benen heb. In mijn hoofd zijn mijn benen nog steeds immens en beperkt dat mij nog steeds in mijn gedachten.

Natuurlijk heeft het tijd nodig om te wennen aan een nieuw lichaam en alle nieuwe mogelijkheden maar ik merk ook dat het mij onzeker maakt. Ik heb namelijk niets meer om mij achter te verschuilen en ook geen redenen om iets niet meer te doen. Feitelijk ligt de wereld aan mijn voeten en zou ik nu al mijn dromen waar kunnen maken want ik ben datgene kwijt wat er altijd voor zorgde dat ik bang was om afgewezen te worden. En toch, toch is er dat stemmetje dat mij doet geloven dat ik nog steeds de oude ben en als ik dat toch ben, waarom zou ik dan nu ineens wel mijn dromen kunnen waarmaken?

Geduld is een schone zaak
Begin 2018 had ik nooit kunnen dromen dat ik in september 2018 deze blog zou schrijven. Ik had niet kunnen dromen over het immense resultaat. Ik had niet kunnen dromen dat mijn benen er ooit nog zo zouden uitzien zoals ze er nu uit zien. Ik had never nooit geloofd dat ik verlost zou worden van de eeuwige pijn in mijn heupen en rug. Ik had nooit geloofd dat er een punt zou komen dat ik mij zou realiseren dat ik mij niet langer zou hoeven te verschuilen achter mijn benen. Hoewel ik begin 2018 vast besloten was om mijn aller grootste droom waar te maken, was ik ook lam geslagen door mijn benen en alle klachten die ik daardoor had. Ik durfde niet meer te dromen want die benen zaten altijd in de weg en ik durfde al helemaal niet te dromen dat mijn benen aangepakt zouden worden.

Op 7 juli j.l. begon mijn transformatie proces, ik had geen idee wat mij te wachten stond en wat er zou gaan gebeuren. Ik had nooit durven dromen dat mijn benen er ooit zo zouden gaan uit zien zoals zij er nu, na 2 operaties en 30 liter lipoedeem vet minder, uit zien. Misschien ook omdat ik eigenlijk niet meer durfde te dromen en al helemaal niet over zo’n lichamelijke verandering.

Maar, ik ben pas 11 weken onderweg en nog niet klaar. En dat is lastig want ik wil nu door en dan wordt je geduld getest. Niet alleen lichamelijk heb ik nog het nodige te herstellen maar ook in mijn hoofd is er nog behoorlijk wat te herstellen. Van niet meer durven dromen naar stiekem durven dromen naar dromen waar gaan maken. Ik ben eindelijk op een punt gekomen dat ik weer geloof heb in de toekomst en weet dat ik niet bang hoef te zijn om te falen maar ik moet nog wel even geduld hebben. Geduld voor mijn lichamelijke herstel maar vooral geduld voor mijn geestelijke herstel.

Het is oké
Hoewel ik de afgelopen weken echt soms een gevecht heb moeten leveren met mijn eigen vechtlust en ik vooral niet wilde jammeren of klagen, ben ik mij er van bewust dat je onzeker voelen soms gewoon oké is. Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Het is niet erg om toe te geven dat je het moeilijk hebt of dat het je allemaal even aanvliegt. Het is niet erg om je angsten en twijfels uit te spreken of gewoon te zeggen dat je het even niet weet.

Het is oké om niet altijd je stoere ik te zijn en de wereld te laten denken dat je het allemaal wel aan kan. Het is oké om af en toe je kwetsbare kant te laten zien en toe te geven dat het soms even niet lekker gaat. Het is oké om je twijfels uit te spreken en eerlijk te zeggen dat je het soms even niet weet.
Een simpel voorbeeld is mijn kleding keuze. Jarenlang had ik een soort uniform als het ging om mijn kleding. Kleding waarin ik mijn benen kon verhullen en vooral maar hoopte dat ik niet teveel opviel.

Maar nu hoeft dat niet meer. Ik hoef mij of mijn benen niet meer te verstoppen en kan aan wat ik aan wil. Maar dan komt de vraag: wat is dan je stijl en wat wil je aan? Ik kwam er afgelopen weken achter dat ik dat dus niet weet en dat maakt mij onzeker. Want wie ben ik nu mijn benen niet meer mijn identiteit zijn en wat trek ik daar eigenlijk bij aan?

Wie is Marije als ze zich niet meer hoeft te verschuilen achter haar muur van lipoedeem vet? Een heleboel vragen die mij nu op dit moment onzeker maken maar dat is oké. Het is oké om nu onzeker te zijn, even niet te weten wie je nou eigenlijk bent en met een beetje geduld, komt het uiteindelijk allemaal wel goed. Denk ik ??

Take care!
xoxo


Bron afbeeldingen: Shutterstock